In ons klaslabo zijn we iets aan het uitspoken. Iets dat eigenlijk niet mag, of toch niet verwacht wordt van een stel 17-18-jarigen met een handvol PC’s, wat oude switchen en veel te veel nieuwsgierigheid.
We bouwen namelijk ons eigen internet.
Niet een website. Niet een projectje. Een internetje. Een mini-cloud. Een microdatacenter. Een netwerk dat leeft, groeit en zich gedraagt als een soort digitale Tamagotchi die je voedt met opslag, rekenkracht en koppige ideeën.
En hier is het vreemde: het werkt. Dankzij de insteken en papers van Threefold gaan we uitzoeken of er een “next cloud” is naast deze van Microsoft of Google!
Wanneer je zo’n netwerk bouwt, ontdek je dingen die je normaal nooit ziet. Je ziet data letterlijk rondlopen. Je ziet wie controle heeft en vooral: wie dat normaal niét zou moeten hebben. Je voelt waarom “de cloud” geen wolk is, maar gewoon iemand anders zijn computer. En je merkt hoe absurd afhankelijk onze maatschappij is geworden van infrastructuur die niemand hier bezit. Dus daarom herhalen wij de vraag: “Moet al onze data bij Microsoft of Google staan?” Wat als we een blockchain van eigen datacentertjes hybride over héél ons grondgebied zouden uitrollen? Geopolitiek en strategisch, technisch onuitwisbaar, gestuurd voor en door ons met de lokale gemeenschappen als eerste eigenaar?
Dus waarom niet we het zelf in het heel klein nabouwen?
Onze leerlingen gaan hun eigen nodes, hun eigen opslag, hun eigen diensten draaien. Elk lesuur zullen ze een nieuwe laag van het internet ontdekkendie de meeste volwassenen nog nooit bewust gezien hebben. Wat ze bouwen lijkt klein, maar het tikt aan tegen iets veel groters: datasouvereiniteit, lokale economie, digitale autonomie… woorden die ineens tastbaar worden als je ze zelf moet hosten. Ik zorg wel dat het past in het leerplan van APDA ( databeheer! )
Het leukste aan alles?
We doen alsof het allemaal “per ongeluk” gebeurde.
“Oeps, sorry, we hebben in 6 APDA een eigen internetje gebouwd.”
En als dat ene internetje hier kan leven… dan kunnen er straks overal kleine internetjes ontstaan.
Dat is hoe verandering begint: niet met grote plannen, maar met leerlingen die gewoon even willen checken of het kan.
Blijf volgen. Het wordt nog zotter.